Głód – pomnik w Dublinie

Po każdym powrocie z wakacji mam mózg napchany pomysłami i mnóstwem energii. Wracam do domu i wiem, że chcę, że muszę napisać o tym, co widziałam podczas podróży. Próbuję ubrać w słowa moje wrażenia, historię miejsc, które odwiedzam, czy wyłapać jakieś ciekawostki. Po majówce spędzonej w Dublinie wróciłam zachwycona i pełna melancholii. Kolejny kraj, którego historię pisała przemoc i rozlew krwi. Co z nami, ludźmi,  jest nie tak. Czemu zawsze chcemy być lepsi od innych, czemu nie akceptujemy inności ludzi, czemu tak łatwo przychodzi nam zabić, poniżyć drugiego człowieka. Tyle już złego zrobiliśmy na tym świecie i ciągle dalej i dalej brniemy w to samo. Wystarczy dać nam w łapy trochę władzy i stajemy się potworami.

399A3722

Dzisiaj opowiem wam o pomniku, a właściwie o wydarzeniach, które przyczyniły się do jego powstania. Był rok 1845. W całej Europie dużo się działo, przemysłowa rewolucja tworzyła nowe grupy społeczne, kwitł kapitalizm i rozwijały się  tendencje narodowościowe. Irlandia pozbawiona była niepodległości na rzecz Wielkiej Brytanii i w rękach angielskich magnatów znajdowały się spore połacie kraju. Irlandzcy chłopi tylko dzierżawili małe poletka na których uprawiali głównie ziemniaki i w ich formie płacili właścicielom za czynsz. Niestety rok 1845 był bezlitosny dla europejskiego ziemniaka. Pojawiła się plaga, Phytophthora Infestans, która doszczętnie zniszczyła zbiory. Na szczęście rolnicy mieli zgromadzone zapasy. Zacisnęli pasa, ale przeżyli. Rok później jednak zapasów zabrakło, a ziemniaki ciągle zjadał grzyb. Początkowo rząd angielski przyszedł z pomocą, wysyłali kontenery żywności i otwierali jadłodajnie, ale w międzyczasie były wybory i na czele stanął przywódca wigów John Russell, który wstrzymał pomoc angielskiego rządu. Zastosował tzn Laissez Faire, czyli politykę niemieszania się. Większość członków brytyjskiego parlamentu uważała Irlandczyków za ludzi gorszej kategorii, a plagę, która doświadczyła irlandzkie plony za karę od niebios. Irlandzcy chłopi głodowali, jedli, co mogli znaleźć i masowo chorowali na choroby związane z niedożywieniem, takie jak szkorbut. Jakby tego było mało, ponieważ nie mieli czym zapłacić czynszu, właściciele ziem, które dzierżawili wywalali ich, bez żadnych skrupułów na zbity pysk, a ich dotychczasowe domy rozwalali lub palili, by przypadkiem nie wrócili oni z powrotem. Z głodu Irlandczycy dopuszczali się przestępstw. Woleli by ich złapano i wywieziono do Australii, bo tam przynajmniej mieli szansę na nakarmienie. Właśnie wtedy zaczęła się masowa emigracja Irlandczyków do innych krajów i do Ameryki. Do 1852 roku, z głodu i chorób zmarło około miliona,  a opuściło kraj prawie dwa miliony jego mieszkańców. Był to najgorszy moment irlandzkiej historii.

399A3729

Pomnik Famine przedstawia właśnie takich, uciekających, głodnych irlandzkich chłopów. Chudzi, w obdartych ubraniach idą powoli przed siebie, szurając nogami po ziemi, bo nie mają siły by stawiać normalne kroki. 399A3614399A3724399A3621

Nieruchome oczy patrzą przed siebie, a twarze idąc wyrażają skrajną rozpacz, ale i determinację. Są tam mężczyźni i kobiety, a jeden człowiek niesie na ramionach zwisające mu bezwładnie dziecko. Za głodnymi ludźmi podąża wychudzony, wyglądający jak cień, ale ciągle wierny pies. 399A3717399A3715

Pomnik postawiono w Dublinie na brzegu rzeki Liffey, w miejscu, skąd wyruszył do Ameryki pierwszy statek Perseverance,  wyładowany głodnymi Irlandczykami. Jego kapitanem był 74 letni urzędnik, który rzucił bezpieczną posadkę w stolicy by pomóc transportować ludzi za ocean. Na szczęście statek i jego pasażerowie dotarli bezpiecznie do celu. Jego replika jest dziś muzeum głodu i stoi zacumowana niedaleko pomnika przy Sean O’Casey Bridge.

399A3709

Autorem pomnika jest Rowan Gillespie. Drugą, bardzo podobną rzeźbę zamówiono u niego po drugiej stronie oceanu w Toronto w Irish Park.

 

29 komentarzy

  1. Pięknie uchwyciłaś ten pomnik. Tak patrząc na historę Irlandii to smutna jest i bardzo podobna do naszej. Pozbawieni swojego języka, grabieni z terytorium, nie mieliśmy lekko, oni też nie. Kiedyś usłyszałam tutaj niezbyt miłą opinię o polskich emigrantach, szczególnie dużo się mówiło w czasie recesji, że odbieramy im pracę, że zabraliśmy Della, itp. Szybko przypomniałam tej osobie, że jej naród zrobił dokładnie to samo i nie ma powodu do tego by nas ganić za emigrację. Akurat był spis ludności i cyfry mówią same za siebie – 4,5 mln Irlandczyków w Irlandi, 40 mln w Ameryce, nie wspominając innych krajów. Dlatego uważam, że każdy ma prawo by poszukać swojego miejsca na świecie i poczuć się bezpiecznie.

    Polubione przez 1 osoba

  2. Historia, która pozostanie w pamięci… a na mnie oczywiście jak zwykle największe wrażenie zrobił ten wygłodzony, a mimo to cały czas wierny i podążający za swoim panem pies…

    Polubione przez 1 osoba

  3. Jak słusznie zauważyłaś, Wielki Głód wypchnął Irlandczyków na emigrację. I chyba był to jedyny zachodnio-europejski kraj, który uskuteczniał aż tak gigantyczną emigrację za chlebem. Wydaje mi się, że Irlandczycy pamiętają i rozumieją swoją historię lepiej niż inne kraje regionu- a przez to czują pewną sympatię dla naszych rodaków tłumnie szukających lepszego życia na Zielonej Wyspie.

    Polubione przez 1 osoba

  4. To wiem,że w Australii sami potomkowie przestępców-)
    Udało nam się raz nocowac w chyba najstarszym irlandzkim pubie w Australii, w Sydney.Na pierwszym piętrze był hotel.Mieścił się pod Sydney Harbour Bridge.Akurat było święto św.Patryka.Oj tam sie działo!

    Polubione przez 1 osoba

  5. Bardzo się cieszę, że zobaczyłam ten pomnik, teraz historia Wielkiego Głodu, którą się interesowałam swojego czasu ma dopełnienie. Pomnik jest wstrząsający. Mieszkam w USA, własnie tu dotarło najwięcej emigrantów z Irlandii. Ślady są wszędzie/ Pozdrawiam.

    Polubione przez 1 osoba

  6. Mieszkałam w Dublinie przez kilka lat i za każdym razem przechodząc obok tego pomnika jaka za nim kryje się historia. Wiedziałam, że na pewno nie należała do szczęśliwych, ale nie zdawałam sobie, że aż tak smutna. Dziękuję za ten wpis.

    Polubienie

  7. Na mnie takie pomniki robią ogromne wrażenie, zwłaszcza, kiedy stoi za nimi tak wstrząsająca historia.
    Nigdy nie przechodzę wobec nich obojętnie. Pomnik jest bardzo wymowny. Ponieważ byłam w Australii, zetknęłam się z potomkami irlandzkich imigrantów.Nawet opisuję na blogu rozbicie się statku przy Great Ocean Road w 1878 roku.Uratowała się tylko Irlandka i członek załogi.Byc może i ona uciekała przed wielkim głodem. Mnóstwo w Australii pubów irlandzkich,obchodzi się Dzień Św.Patryka i kultywuje tradycje, są wioski i miasteczka irlandzkie.Wracając do pomnika z Twoich zdjęc , powinno się go pokazywac dzieciom i dorosłym, bo w dzisiejszym cywilizowanym świecie w tyłkach się wszystkim przewraca. Nikt nie zastanawia sie nad tym, co ma.Nie zastanawia się nad tym,ile jedzenia się wyrzuca i marnuje.Wielu nie zastanawia się, ile osób na tym świecie głoduje.
    Dzięki za ten wpis.
    Pozdrawiam!

    Polubienie

    1. Irlandczyków podobno jest więcej poza granicami Irlandii niż w Irlandii, a Australia była miejscem, gdzie wysyłano przestępców, nawet przyłapanych na drobiazgach, dlatego nie dziwi mnie ilośc irlandzkich pubów, ktore zresztą uwielbiam.

      Polubione przez 1 osoba

      1. To wiem,że w Australii sami potomkowie przestępców-)
        Udało nam się raz nocowac w chyba najstarszym irlandzkim pubie w Australii, w Sydney.Na pierwszym piętrze był hotel.Mieścił się pod Sydney Harbour Bridge.Akurat było święto św.Patryka.Oj tam sie działo!

        Polubione przez 1 osoba

  8. Dziękuję Ci za ten kawałek historii. Ze względu na zainteresowania nie tylko historyczne ale i okołokulinarne, odżywianie i dietetykę, było to dla mnie dodatkowo wymowne doświadczenie. Serdecznie pozdrawiam.

    Polubienie

  9. Zawsze czytając o takich rzeczach, które jeden człowiek potrafił i potrafi zrobić drugiemu ściska mnie w gardle 😦 W dzisiejszych czasach ludzie powinni często patrzeć na takie pomniki, po to aby nabrać pokory i dziękować za to co mają.
    Tekst świetny!

    Polubione przez 1 osoba

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.