Po 18 latach…

Kolejny tekst dla Klubu Polek na Obczyźnie. Teraz bierzemy się za bary z naszymi wyobrażeniami sprzed wyjazdu i po… Co się zmieniło w naszym postrzeganiu kraju i jego mieszkańców, po latach spędzonych na emigracji? W moim przypadku skupię się głównie na ludziach, których spotkałam na swej drodze. Zapraszam

Nie planowałam przyjazdu do Anglii, wyszło jak wyszło. Miałam tu zostać pół roku, a jestem już dziewiętnasty rok. Moje wyobrażenia o kraju nad Tamizą były niewielkie; Anglicy są flegmatyczni, zadufani w sobie, piją o 5 herbatę, żyją w ciągłej mgle i u nich w kraju bez przerwy pada. Poza tym wiedziałam, że mają królową, a ta instytucja skutecznie mnie odpychała. Słyszałam jeszcze o Oksford i Cambridge, więc myślałam, że mieszkają tu same snoby po uniwersytetach. Słyszałam o Manchester United, więc myślałam, że wszyscy grają w piłkę. Wielka moja ignorancja! Z takim bagażem stereotypów stanęłam na brytyjskiej ziemi i przeżyłam szok. Anglików, których opisałam serwują nam filmy na podstawie Austen czy romantyczne komedie z Hugh Grantem, nijak ma się to do zwykłego zjadacza chleba.

Przyjechałam do UK jeszcze w czasach przedunijnych. Ciężko było, nie powiem. Na granicach trzepali nas niemiłosiernie, praca, jeśli się nie miało wizy była bardzo limitowana. Jak większość Polek miałam epizody ze sprzątaniem i kelnerowaniem za marne pieniądze, no, bo kto poprosi o podwyżkę, gdy się nie ma pozwolenia na pracę. Na szczęście dla mnie wizę szybko zdobyłam. Przez te pierwsze kilka miesięcy przyswoiłam sobie inne stereotypy o Anglikach: że są nierodzinni, nie można się z nimi zaprzyjaźnić, że nie mają poczucia odpowiedzialności, że są leniwi, nie mają gustu, siedzą na zasiłkach, nie pomagają sobie, za wszystko trzeba im płacić, a ulubioną ich rozrywką są zakupy. Polacy wydawali mi się tacy fantastyczni, ciężko pracujący, inteligentni, pomocni itd. itd.

oscar_20161010_0002
W 1998 roku

Minęło 18 lat:

Pracowałam w wielu miejscach i z rozmaitymi ludźmi. Mam przyjaciół z różnych miejsc na świecie. Mam przyjaciół Anglików i Polaków. Jakie wnioski wyciągnęłam po tych latach doświadczeń?

– Anglicy są bardzo rodzinni, ale inaczej niż my to postrzegamy. Nie zapraszają całych rodzin na obiadki do domu, bo domy są zdecydowanie tutaj za małe. Za to regularnie spotykają się w pubach, to jest ich taki lokalny pokój dzienny, czy salon. Rodzinnie wyjeżdżają na wakacje, z babciami i dziadkami włącznie, choć jeżdżą też osobno np. mąż jedzie z kolegami, żona z koleżankami i szczerze powiedziawszy taki oddech od związku wydaje mi się całkiem zdrowy. Anglicy nie spędzają dni pichcąc potrawy na święta, czy sprzątając zapomniane zakamarki, za to zawsze zabierają gdzieś dzieci, bo święta w Anglii są dla dzieci. Potrafią stworzyć naprawdę magiczną atmosferę w te dni.

– Z Anglikami można się zaprzyjaźnić, ale trzeba im wyjść naprzeciw. Zauważyłam, że my Polacy często robimy błąd próbując nawrócić Anglików do naszych zwyczajów, potraw i to jest błąd. Oni lubią swoje rzeczy i jest dla nich wyzwaniem spróbowanie czegoś innego, tak jak dla nas jest wyzwaniem polubienie np. angielskiego chleba.

IMG_0881
Zwariowana grupa moich międzynarodowych, w tym angielskich przyjaciół

– Z poczuciem odpowiedzialności bywa różnie. System jest taki, że ignorancją można się wywinąć z wielu rzeczy. Są osoby odpowiedzialne, znam wielu takich i są i tacy, którzy wszystko mają gdzieś

– Podobnie jest z lenistwem. Znam ciężkopracujących Brytyjczyków. Znam siedzących na zasiłkach i wykorzystujących system. Niestety w Anglii jest bardzo łatwo dostać zasiłek i niestety szkoły są bardzo zróżnicowane społecznie i czasami nie potrzeba wiele by je skończyć. Brak edukacji wg mnie idzie w parze z brakiem zainteresowania pracą.

– Miałam sytuacje, gdy potrzebowałam pomocy i nie zawiodłam się na Anglikach, za to bardzo zawiodłam się na Polakach. Tak samo z płaceniem za pomoc. Widziałam wielokrotnie jak Polacy naciągają swoich rodaków, widziałam jak Anglicy płacą członkom rodziny np. za prace  przy remoncie, czy za opiekę nad dziećmi. Ale znam sytuacje pomocy bezinteresownej.

– Potwierdziło mi się, że zakupy są ulubioną rozrywką Anglików, uwielbiają kupować, ale to też chyba napędza ich gospodarkę. Niestety prawdą jest, że często akceptują bylejakość. W Anglii można kupić wiele rzeczy tanio, ale, z jakością bywa różnie. Znam jednak i takie osoby, które byle czego nie akceptują.

A apropos tych moich „przedwyjazdowych” wyobrażeń to znam również kilkoro angielskich snobów po uniwersytetach, pijących herbatkę o 5. Znam i takich, co piją herbatkę, ale nie są snobami, albo takich, co skończyli uniwersytety i nie piją herbatki. Wniosek? W każdym stereotypie jest trochę prawdy, ale ludzie jak wszędzie na świecie są zróżnicowani.

Teraz wezmę na tapetę rodaków: przez ostatnie 18 lat odkryłam, że nie są oni ani tacy fantastyczni jak myślałam wyjeżdżając, i nie wszyscy są inteligentni. To prawda, że potrafią ciężko pracować, ale bardzo często pracują bez głowy. Lubią spiskować i knuć za plecami innych. Z bezinteresowną pomocą też bywa różnie, znam kilka takich przypadków, że włos dęba staje, ale mam wśród Polaków przyjaciół, na których wiem, że zawsze mogę liczyć.

Przez te ostatnie 18 lat pokochałam Anglię, ciągle kocham Polskę, choć już nie tęsknię. Wychodzę z założenia, że mam dwie ojczyzny i dobrze mi z tym. Znalazłam moje miejsce na ziemi

399A9320
okno mojego miejsca na ziemi

A jeśli chcecie poczytać o podejściu innych blogerek to zapraszam tu: Klub Polek na Obczyźnie

24 comments on “Po 18 latach…

  1. Gratuluję odwagi, większość młodych ludzi nie pamięta jak kilkanaście lat temu wyglądały wyjazdy do UK czy Irlandii. Dylematy czy znajdziesz pracę, czy starczy Ci kasy, czy Cię deportują jeżeli nie posiadasz wizy pracowniczej. To były czasy nie to co teraz 🙂

    Polubienie

  2. Witaj! Ja również wyjeżdżam do Wielkiej Brytanii. Jednak w innym celu i do innego kraju – Szkocja. Twój post bardzo mnie zaciekawił. Sama zastanawiam się, jak odnajdę się wśród nowych ludzi i nowego otoczenia. Mam nadzieję, że szybko przystosuję się do nowej kultury i tak jak ty znajdę swoje miejsce na ziemi.

    Polubienie

  3. Wow, 19 lat to naprawdę sporo… to już kawał czasu, żeby móc dojść do tych wszystkich wniosków, a ja się cieszę, że mogłam o tym dziś przeczytać 😉 Niech Ci się tam wiedzie ! PS. Jakie ładne okno na świat !

    Polubienie

  4. Cudne to Twoje okienko 🙂
    Myślę, że emigracja uczy nas wielu rzeczy a jedną z nich jest pozbywanie się stereotypów. Chociaż sama wiem, i odczułam to na własnej skórze, że nie zawsze przychodzi to z łatwością…
    Fajny tekst i w wielu punktach można go zastosować również do Szkotów 😉

    Polubienie

  5. 100% zgody! co prawda byłem w UK tylko 8 dni, ale jednak mi się spodobało (no może poza Londynem 😉 ) – fajnie tam! chociaż nie wiem, czy chciałbym mieszkać w UK na dłużej

    Polubienie

  6. Przeczytałam jednym tchem! Bardzo mi się spodobało o tym jak Anglicy obchodzą święta – bez spinki i z przyjemnością. I jeszcze o rodakach – bez koloryzowania. p.s. jaka laska z Ciebie na tym pierwszym zdjęciu!

    Polubienie

  7. wiesz Dee, podoba mi się, że nie tylko piszesz o „faktach” ale również dodajesz swoją opinię. Lubię, że przez Twój tekst przepływają emocję 🙂 i skłoniłaś mnie do przemyśleń jak to jest w moim przypadku. Pozdrawiam Magda

    Polubienie

  8. Najważniejsze, że znalazłaś swoje miejsce na ziemi. Faktycznie stereotypy, o których napisałaś funkcjonują i często są krzywdzące – niezależnie od tego, jakiej narodowości dotyczą. Cieszę się, że mogłam przeczytać, jak zmieniało się Twoje postrzeganie Anglików i ich kraju.

    Polubienie

  9. Wyjechać to jedno, a pozostać to drugie. Szacun za tę wytrzymałość, bo pewnie nie było lekko. Uwielbiam czytać o kulturze innych narodów, również z Twojego wpisu wiele wyniosłam, dziękuję 🙂

    Polubienie

  10. Myślę, że kiedy udaje nam się wyjść poza krąg własnej narodowości (mówię tu o wszystkich przyjezdnych, w każdym kraju), stajemy się bardziej otwarci i tolerancyjni, bo nie zamykamy się w tych nieszczęsnych porównaniach „a u nas to jest inaczej”…:-)

    Polubienie

  11. Podziwiam Cię kobieto za odwagę do wyjazdu! I to jeszcze w tak trudnych czasach, gdzie było to dość problematyczne, aby wyjechać! 🙂 A czym się obecnie zajmujesz? Jak poukładałaś sobie życie w Anglii?

    Polubienie

Księga gości

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s