Małe miasteczko Dee

Spacery po większych i mniejszych miasteczkach świata, widziane moimi oczami. Zapiski z włóczęg i podróży, a czasami obrazki ze zwykłego życia na emigracji.

Mój pierwszy dzień na emigracji

Ten post powstał w ramach kolejnego projektu Klubu Polek na Obczyźnie:

Torba była duża i ciężka. Do tego olbrzymi górski plecak ze stelażem. Planowałam 6 miesięczny urlop dziekański w Anglii, więc ciuchów i innych podręcznych drobiazgów miałam sporo. Do tego książki i notatniki, bo bez nich nigdzie się nie ruszałam. Przecież miałam spisywać każdy moment w życiu, każda minuta na obcej ziemi miała być przygodą. Mimo, że kraj nad Tamizą nigdy mnie nie pociągał. Deszcze i mgły działały odstraszająco, a będąc historykiem wyobrażałam sobie Anglików, jako napuszonych kolonizatorów, pijących herbatkę przy dzieleniu przysłowiowej skóry na byku. Oczywiście te moje wyobrażenia zostały później mocno zweryfikowane. Dlaczego wybrałam Anglię? Bo znajomy znajomych dał mi namiary na miejsce do spania i opowiedział trochę o życiu w tym kraju, a ja koniecznie chciałam opuścić Kraków, po zawodzie miłosnym, by dać sobie czas i wyleczyć z miłości. Anglia miała być moim lekarstwem na złamane serce.

10 października 1998 roku była cudowna pogoda. Świeciło przyjemnie słońce i Kraków wyglądał bajecznie w jego promieniach, jakby mówił mi do ucha: nie opuszczaj mnie. Może wiedział, że już nie wrócę?! Wsiadłam do autokaru firmy Omnia ze duszą podzieloną na pół, jedna połówka siedziała na ramieniu i martwiła się na zapas, druga skakała jak kózka z wielkiej ekscytacji przed nieznanym. Jechaliśmy kilka godzin, gdy nagle zgrzyt, brzdęk i dym wylatujący spod kół oznajmiły nam, że tym pojazdem dalej nie pojedziemy. Rozkraczył się nam w okolicach Opola! Jakby znowu cos mówiło; to twoja ostatnia szansa na powrót, nie jedź, wracaj! Dusza na ramieniu wtórowała tym podszeptom. Nie dałam się jednak. Nawiązałam już nic sympatii z dziewczyną, która siedziała obok i opowiadała mi piękne rzeczy, o swojej koleżance, która mieszka w Londynie i która fajnie sobie żyje. Edyta, bo tak miała moja współpodrózniczka, jechała, by pomieszkać, popracować, wg niej miała już załatwione pracę i mieszkanie. Niestety rzeczywistość okazała się brutalniejsza. Wyprzedzę trochę fakty, ale wam opowiem, że koleżanka potrzebowała Edytę, by jej pomogła zapłacić za depozyt za dom, jako mieszkanie dała jej klitkę, bez okna i nawet bez łóżka (był tylko materac), a za pomoc w załatwianiu pracy życzyła sobie drobną finansową rekompensatę. Na szczęście ja już wtedy pracowałam i mogłam jej pomóc. Niestety mój kontakt z Edytą gdzieś po drodze rozpłynął się w angielskiej mgle.

W Opolu spędziliśmy pięć godzin. Wreszcie podstawiono zastępczy autokar i ruszyliśmy w drogę. Tym razem obyło się bez problemów i następnego dnia dotarliśmy do Dover, gdzie było przejście graniczne. Tam, starszy, siwawy, niezbyt przyjemny i niesamowicie podejrzliwy pan celnik wymaglował mnie na wszelkie sposoby:  po co jadę do Anglii, dlaczego akurat tutaj, czy mam gdzie mieszkać, czy mam pieniądze itd. itd. Pokazałam mu potwierdzenie, że mam wykupiony miesięczny kurs w szkole Callana w Londynie i moje pożyczone od wujka 400 funtów, zapewniłam, że nie planuje pracować i to go przekonało. Przepuścił mnie, ale nie wszyscy mieli to szczęście. Widziałam jak dziewczyna ściągała buty, bo bali się, że w podeszwach ma schowane numery agencji pracy. Chłopakowi znaleźli narzędzia budowlane w torbie i niestety musiał wracać tam, skąd przybył. Takich przypadków było więcej. W końcu ruszyliśmy i o 21 czasu angielskiego, dotarliśmy do celu naszej podróży, czyli do stacji London Victoria Green Line. Od zaparkowanych autokarów wszystko wydawało mi się wtedy takie zielone, a budynki wokół olbrzymie. Miałam narysowaną mapę okolicy i krok po kroku wyjaśnione, co robić. Do metra doszłam bez problemu, ale co dalej… po angielsku dukałam podstawowe słówka. Na szczęście ktoś z autokaru pomógł mi kupić bilet na metro. Miałam jechać czerwoną linią, do stacji Gants Hill. Zanim wsiadłam do metra zatelefonowałam do domu, w którym miałam mieszkać. Właściciel domu obiecał mi, że po mnie wyjdzie na stację. Niestety, gdy dojechałam na miejsce i ruchomymi schodami wyjechałam na powierzchnię, nie zobaczyłam nikogo, kto by na kogoś czekał. Zrezygnowana, wygrzebałam adres z kieszeni, zarzuciłam torbę, jak plecak na plecy, a plecach zawiesiłam sobie z przodu i tak obładowana ruszyłam przed siebie w kierunku, który wydał mi się właściwy, wg narysowanej mapy. Szłam i szłam i ciągle nie było ulicy z mapy. Były za to taksówki. Podeszłam i zapytałam where is… pokazując adres na kartce. Nie było szans bym zrozumiała odpowiedź, ale facet ręką wskazał kierunek i doszło do mnie, że znajduję się po złej stronie ruchliwej drogi. Uradowana popędziłam na pasy. Teraz znalezienie ulicy nie było trudne. Przerażało mnie jednak, że wszystkie domy wyglądają identycznie, ten sam styl i te same, zadbane ogródki lub chodniki z przodu. W końcu po wytrzeszczaniu oczu na numery budynków, znalazłam wymarzony dom. Wyglądał jak wszystkie inne, z szerokimi wysuniętymi oknami z przodu, otwieranymi w górę i białymi, oszklonymi drzwiami. To tutaj miałam zamieszkać na jakiś czas.3_bedroom_terraced_house_to_rent_in_albemarle_gardens_ilford_ig2_london_1640085483561535689 Zdziwiło mnie, ze dom jest ciemny, jakby nikogo w nim nie było, nawet jednego światła w oknie. Zadzwoniłam raz. Nic. Zapukałam. Nic. Zadzwoniłam i zakołatałam mocniej i ciągle nic. Stałam kilka minut zdezorientowana, zastanawiając się, co robić, gdy nagle drzwi się otworzyły. Dziewczyna, która w nich stanęła była nie mniej zdziwiona niż ja. Okazało się, że nie słyszała pukania, tylko teraz wypuszczała z domu swojego chłopaka. Wytłumaczyłam, kim jestem i Kamila zaprosiła mnie do środka. Poczęstowała herbata i powiedziała, że kilku mieszkańców domu, wraz z właścicielem poszło po mnie na stację.  Jakimś cudem musieliśmy się minąć. Nie dopiłam jeszcze herbaty, gdy wrócili i powitali mnie serdecznie. Wraz z nimi był młody chłopak o uśmiechu, jak z kreskówek Hanna Barbera. Gadaliśmy o tym i owym, a głownie o podróżach i planach zwiedzenia Anglii. Umówiliśmy się, że już następnego dnia pokaże mi Londyn. I tak się stało. I wiecie, co? Po Londynie był Paryż, Bruksela, Dublin, Madryt, Amsterdam, Marrakesz, Singapur, Kanada, Kenia i wiele innych miejsc na świecie. Bo zaczęliśmy rysować kreskówkę razem. I nigdy nie wróciłam do mojego Krakowa.

 

Jeśli macie ochotę poczytać wspomnienia innych Polek z ich pierwszych dni na obczyźnie to zapraszam tutaj PROJEKT WIOSENNY – PIERWSZY DZIEŃ W MOIM NOWYM KRAJU

46 comments on “Mój pierwszy dzień na emigracji

  1. Emilia
    4 marca 2018

    Sama mieszkam w Anglii ale przyjechałam tu ponad dwa lata temu. Dziwnie się czyta sytuację w której celnik magluje cie na przejściu granicznym. W sumie to były inne czasy i nie się też co dziwic. Zapewne Anglia jeszcze te 20 lat temu był a zdecydowanie inna od tej teraz.

    Polubione przez 1 osoba

  2. Pingback: PROJEKT WIOSENNY Pierwszy dzień w moim kraju - Klub Polki na Obczyźnie

  3. BARBARA
    2 kwietnia 2017

    Uwierzysz ,że ja za to zawsze marzyłam o zamieszkaniu w Krakowie, a teraz jak mieszkam tu we Włoszech ta miłość jest jeszcze silniejsza i oddałabym wszystko by tam wrócić? Fajna twoja historia, pamiętam też to trzepanie na granicy i mimo ,że teraz latamy samolotem to „trzepanie” wciąż jest największym horrorem w podróży:)

    Polubione przez 1 osoba

  4. BeAta
    31 marca 2017

    zainteresowałaś mnie. nie wiedziałam, że tak to wygląda (wyglądało?) na granicy.
    po Twoich słowach, miałabym ochotę spakować plecak i ruszyć w nieznane 🙂

    Polubione przez 1 osoba

  5. Ewa Page
    27 marca 2017

    Dee, wspaniala opowiesc odzwierciedlasz moja podróż do krainy Afternon Tea. Wzruszylasmnie niesamowicie tylko mój autokar się nie rozkraczyl w drodze. 20 lat później ciągle kocham ten kraj i mam własnego angielskiego księcia na białym koniu. Podziwiam twoje zainteresowanie i bardzo mnie interesuje w jakim wspaniałym kraju się zatrzymałam. Twoja opowieść budzi chęć do ciekawości twojego życia.

    Polubione przez 1 osoba

  6. clumsy06
    26 marca 2017

    Cóż za nietypowy zwrot akcji, a niby uciekalas od miłości. Z nieudanego związku wpadłas w prawdziwe sidła! 😊 lubię takie dobre zakończenia.

    Polubione przez 1 osoba

  7. anhofstaetter
    22 marca 2017

    To brzmi jak początek niezwykłej historii miłosnej! Dee, ja muszę Cię poznać! Jeszcze nigdy nie czułam takiej potrzeby. Gdzie i kiedy, powiedz mi!

    Polubione przez 1 osoba

    • dee4di
      22 marca 2017

      Aniu i wzajemnie! Kiedyś cię odwiedzę w Wiedniu, obiecuję! 😘😘

      Polubienie

  8. Co ja wyprawiam
    20 marca 2017

    A to zdjęcie tytułowe to jak plakat reklamowy. Życie pisze najlepsze scenariusze 🙂

    Polubienie

  9. Pamiętam te czasy, gdy po Europie jeździło się autokarem. A odległości mierzyło w autobuso-dobach 😉

    Polubienie

  10. Pamiętam te czasy, gdy wojaże zagraniczne odbywały się autokarami. Półtorej doby do Grecji… Kilkanaście godzin do Holandii… itd. Teraz jest naprawdę łatwo – fru samolotem i za chwilę jesteś na miejscu.

    Polubienie

  11. Sylwia z TUiWszedzie.pl
    16 marca 2017

    tak jakbym czytała DOBRE opowiadanie tylko że lepsze, bo prawdziwe 😉

    Polubione przez 1 osoba

  12. Sylwia z TUiWszedzie.pl
    16 marca 2017

    Jakbym czytała dobre opowiadanie, a jest jeszcze lepsze bo prawdziwe 😉

    Polubienie

  13. Rykoszetka
    16 marca 2017

    Oooch, jakie przemiłe zakończenie opowieści! 🙂

    Polubienie

  14. Autopogoń
    16 marca 2017

    ach, a więc czy każda podróż zaczyna się od mężczyzny? nie przejmuj się – niektóre moje też 😉

    Polubione przez 1 osoba

  15. Anna Lena ze Zjem Cie
    14 marca 2017

    Piękna historia:) Wzruszyłam się…:) Życzę Ci/Wam powodzenia z życiu:) Zawsze 3mam kciuki za Polaków na obczyźnie! Niech się Wam wiedzie i odwiedzajacie nas czasem w Polsce:)

    Polubienie

  16. Storyland
    11 marca 2017

    Hej Dee i nikt mi teraz nie powie,ze w życiu nie ma czegoś takiego jak przeznaczenie. Niezła historia. 😀

    Polubienie

  17. magducha88
    11 marca 2017

    Wspaniale się czytało Twoje pierwsze chwile poza krajem.

    Polubione przez 1 osoba

  18. Danuta
    11 marca 2017

    piękna opowieść!

    Polubione przez 1 osoba

  19. Weronika Pietruszka
    10 marca 2017

    Minęło kilka lat, a tak wiele się zmieniło… Dziewczyny mają rację, to dobra historia na film! Życzę Ci, abyś jak najwięcej nazw miast dopisała do tej imponującej listy 🙂

    Polubione przez 1 osoba

    • dee4di
      10 marca 2017

      To już 19 rok razem podróżujemy, nawet nie wiem kiedy to zleciało. Dziękuję 😊

      Polubienie

  20. Karolina
    10 marca 2017

    Całe szczęście, że wszystko się dobrze potoczyło! Świetna historia 🙂

    Polubienie

  21. Anna M-a
    10 marca 2017

    Piękna opowieść 🙂 z dreszczykie czytałam, bo obawiałam się, że zastałaś pusty dom! Ale na szczęście wszystko się ułożyło.
    Zadziwiła mnie ta kontrola na granicy! Ja pyskuję na kontrole w Azji czasem, a tutaj widzę, że w Europie było kiedyś jeszcze gorzej. Pamiętam przez mgłę, jak sprawdzali samochód przy przejeździe do Czech, ale żeby kogoś zawrócili nie słyszałam…

    Polubienie

  22. Pingback: PROJEKT WIOSENNY - PIERWSZY DZIEŃ W MOIM NOWYM KRAJU - Klub Polki na Obczyźnie

  23. Agata Turner
    9 marca 2017

    Super!! świetnie napisane! ech – rozumiem co masz na mysli pisząc o słonecznym Krakowie… 5 lat tam mieszkałam. Życzę kolejnych pięknych podróży! obowiązkowo udokumentowanych zdjęciami 🙂

    Polubione przez 1 osoba

  24. Igomama
    9 marca 2017

    Piękna i niezwykła historia:) Na jej podstawie można by napisać scenariusz komedii romantycznej z wątkami podróżniczymi i przygodowymi. Wszystkiego najlepszego dla Was!

    Polubienie

  25. Dorota
    9 marca 2017

    Co za historia !!! Cudownie się czyta Twoje wpisy. Życzę realizacji kolejnych kreskówek. 🙂

    Polubione przez 1 osoba

  26. notatkiniki
    9 marca 2017

    Jak to przypadek decyduje o naszym zyciu. A moze to przeznaczenie? JAkby nie bylo, czasem maly szczegol , jedna drobna decyzja moze zawazyc na naszych losach.
    Powiedz mi tylko dlaczego piszesz o dzieleniu skory na byku? Czy to jakis regionalizm krakowski (albo hiszpanski)? Ja cale zycie slyszalam o dzieleniu skory na niedzwiedziu, wiec ten byk mi sie rzucil w oczy:))

    Polubione przez 1 osoba

  27. Azajger
    9 marca 2017

    Ale za Krakowem troszke tesknisz co?
    Pieknie I oby tak dalej!

    Polubione przez 1 osoba

    • dee4di
      9 marca 2017

      Tęsknię i to jak! Mój mąż się śmieje, że nie jestem Polką tylko Krakowianką 😉

      Polubienie

  28. Ania Leszczyńska
    9 marca 2017

    No bardzo fajna opowieść. Życzę rysowania w nieskończoność 🙂

    Polubione przez 2 ludzi

  29. Piękna historia z happy endem 😊 życzę Wam jeszcze wielu takich wspaniałych podróży i by słońce nigdy nie zachodziło 😊

    Polubienie

  30. Michał
    9 marca 2017

    Ale wspaniała historia!

    Polubione przez 1 osoba

  31. Aśka Pelaśka
    9 marca 2017

    Chłopak o uśmiechu, jak z kreskowki hanna barbera – OMG rzeczywiście! W punkt ☺ Ty natomiast na zdjęciu w łódce przypominasz mi Meg Ryan z tamtych lat 😘

    Polubione przez 1 osoba

  32. Monika
    9 marca 2017

    uwielbiam czytać Twoje wspomnienia, mimo, że niektóre fakty znałam już wcześniejszych wpisów, przeczytałam post z przyjemnością!

    Polubione przez 1 osoba

  33. Emilia
    9 marca 2017

    Serio pierwszego dnia w UK poznałaś przyszłego męża? Ja cię nie mogę, ale historia! 🙂

    Polubione przez 2 ludzi

    • dee4di
      9 marca 2017

      Jak najbardziej serio😊

      Polubienie

      • Dorota
        10 marca 2017

        Ale historia! Co za przypadek! Życzę wielu kolejnych fascynujących podróży razem.

        Polubienie

Księga gości

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

Informacja

This entry was posted on 9 marca 2017 by in Klub Polek na Obczyźnie, Moje zapiski własne.
%d blogerów lubi to: